Fai uns días collín a moto e fun ata o caixeiro automático do Pastor a sacar pasta. Cando estaba arrimando a moto a un lado, a uns chavales que estaban alí na plaza xogando ao fuchibol escapoulles o balón, que tras bater na luna dun coche veu caer cerca da moto. Eu abaixeime, collina, e cando lla iba botar de volta un deles dixo:
- Hey, señor!
facendo gestos coas mans e tal.
E daquela dinme conta de que xa non son un rapaz.
A túa conta en Facebook foi desactivada.
Para reactivar a túa conta, logueate co teu enderezo de correo e o teu contrasinal. Poderás volver a usar a túa conta coma sempre.
Esperamos verte pronto de novo.
Alá por finais do ano pasado, tivo lugar unha curiosa conversa entre o Moixo e máis eu. Resulta que había un fulano nalgures que resultara que lera 52 libros aquel ano. Un por semana, vaia
E o caso é que ao final eu soltei algo como "tampouco é para tanto", e calculei que eu tamén o podería facer. Ler un libro á semana durante este 2009. De media, vamos.
O tema é que xa van alá unhas 25 semanas (aprox.), pero non 25 libros. Aí vai unha lista, en orde cronolóxico:
Esta noche hemos quemado un libro y arrancado un árbol. Sólo nos queda practicar un aborto...
Ás veces, encóntrome sen nada que dicir, e sen embargo, decido escribir unha entrada igualmente. Algunha vez tuveches este problema? A min pásame. E pensei que sería divertido compartir algúns secretos con vós sobre como salvar o día cando decides escribir unha entrada sen ter nada que dicir.
Atopei esta cita dunha cita de Jeff Atwood que resume moi ben os meus sentimentos acerca dos blogs e a inspiración:
Considera os teus escritos como unha extensión natural das túas conversas faladas. Se non te sentes cómodo léndoo en alto, reescríbeo ata que o esteas. Nas palabras de Elmore Leonard:Se soa como escrito, volvo a escribilo.
Secreto #2: Inserta unha imaxe completamente aleatoria, de algo que supuestamente simbolice algo:
Asegúrate de seguir a cita inicial (que debería constituir o punto central da entrada) con outra cita para acompañala e apoiala. Isto faite máis listo -incluso se finalmente distrae a atención sobre a cita orixinal.
Primero, se toma un libro de alemán. Es un magnifico volumen, forrado en tela, publicado en Dortmund, y trata de los usos y costumbres de los Hotentotes (en alemán hottentotten). Cuenta que los canguros, (Beutelratten) son capturados y metidos en jaulas, (Kotter), cubiertas con una tela (Lattengitter) para protegerlos de la intemperie. Esas jaulas se llaman en alemán jaulas cubiertas con una tela (Lattengitterkotter) y cuando tienen dentro al canguro, a esto se le llama (Lattengitterkotterbeutelratten), el canguro de la jaula cubierta de tela.Secreto #4: Moreas de enlaces. É moi importante que despois dunha cita, especialmente de unha con tanta enjundia coma a cita dos hotentotes, colle-lo fío do argumento e levalo á seguinte idea: Asegurarse de que tes montóns de enlaces a outras cousas importantes que teñas escrito. Especialmente se tratan do mesmo asunto. Enlazarse a sí mismo é importantísimo para obter máis visitas. Jeremy Wagstaff de loosewire pono ben clariño:
Un día los Hotentotes arrestaron a un asesino (Attentater), acusado de haber matado a una madre (Mutter) hotentota (Hottentottenmutter), madre de un niño tonto y tartamudo (stottertrottel). Esta madre toma en alemán el nombre de Hottentottenstottertrottelmutter y su asesino se llama Hottentottenstottertrottelmutterattentater. La policía lo ha capturado y lo ha metido en una jaula de canguro, (Beuteirattenlattengitterkotter), pero el preso se ha escapado. En seguida comienza la búsqueda y pronto viene un guerrero Hotentote gritando:
- ¡He capturado al Asesino! (Attentater)
- ¿A cuál? -- pregunta el jefe
- Al Lattengitterkotterbeutelratterattentater -- contesta el guerrero.
- ¿Como que al asesino que esta en la jaula de canguros cubierta de tela? -- dijo el jefe de los Hotentotes.
- Sí, es --responde a duras penas el indígena-- el Hottentottenstottertrottelmutteratentater (el asesino de la madre hotentota del niño tonto y tartamudo).
- Anda, demonios --contesta el jefe hotentote-- podías haber dicho desde el principio que habías capturado al Hottentotterstottertrottelmutterlattengitterkotterbeutelrattenattentater.
É máis unha molestia que un crimen, pero creo que esto é un dos principios máis importantes da rede: os enlaces deberían ser informativos, e non distractorios. Si enlazas a calquera cousa que non sea o que os teus lectores esperan, simplemente estalos a fastidiar.
Probablemente coñezades o conceto de plagio. O dereito á cita, dirían algúns. Consiste, en resumiendo, en poñer como propia a obra doutra persona. Pódense plagiar obras, ideas, frases, etc, etc.
Ahí temos xa a idea de plagiar. Imaginemos ahora que a obra a plagiar sea, precisamente, a idea de plagiar. Advertencia de seguridad: lea esto con coidadiño, a min casi me da unha embolia ao escribilo.
O sujeto A plagia unha cousa. O sujeto B pensa "boa idea, esto de plagiar. Vouno facer eu tamén". Plagiar a idea de plagiar.
Probablemente, esto de plagiar a idea de plagiar non sea algo novo no mundo. Imaginemos ahora un sujeto C, que á súa vez pensa "vou plagiar a idea que tuvo B". Recordemos cal era a idea de B. Peligro de bucle...
Polo tanto, poderíase falar de plagiar a idea de plagiar a idea de plagiar. Éche un mundo moi complicado.
Pode que nada de esto teña sentido. E pode que coa seguinte entrada neste meu bló se aclaren algo as cousas. Vai ser un plagio, e á súa vez un homenaje de dimensións épicas a un chaval capaz de convertir o plagio nun estilo literario con carácter propio.
M.J.B.C., ese onvre
Non me diredes que non é un título caralludo. Hasta pode que, co tempo, se converta nunha sección propia. Ou non.
O caso é que onte vin un programa da TVG chamado "trece badaladas". Bótano antes de "Padre Casares", por se vos interesa. Xa vira un cacho do programa da semana pasada, e ten o seu aquel.
Consiste en contar un pouco a vida cotiá dun cura párroco, coas súas parroquias, as súas misas e tal. O de onte era un cura moi simpático e moi campechano.
O caso é que ao final do programa parece ser costumbre que un dos curas que saíra no programa conte un chiste de curas. O chiste de onte foi tal que así:
Iban dous curas coas súas sotanas. Un deles tiña unha cruz vermella na sotana. Pregúntalle unha vella ao outro.
- E lo, por que aquí o seu amigo leva unha cruz vermella aí na roupa?
- Porque é un cura castrense.
- Aaahhh... así tiñades que estar todos.
- A vella entendera outra cousa... A vella entendera outra cousa...
Diálogos que tiñan lugar no meu sofá...
Este é de fai xa un tempo, pero acordoume hoxe, non sei por qué.
